"Over smaken valt niet te twisten."
Het is een uitspraak die ik vaak hoor tijdens gesprekken over kunst. Ze is niet helemaal onwaar, maar vaak beëindigt ze precies het gesprek dat eigenlijk nog moet beginnen. Natuurlijk is smaak persoonlijk. Iedereen wordt door andere beelden geraakt. Maar misschien is smaak niet het einde van een gesprek, maar juist het begin ervan. Wanneer iemand zegt: "Dit vind ik mooi," ben ik eigenlijk nieuwsgieriger naar een andere vraag: Waarom raakt dit werk je? Of misschien nog interessanter: Waarom doet het je helemaal niets?
Ik denk dat we vandaag schoonheid en betekenis te gemakkelijk met elkaar verwarren. Een schilderij kan ongemakkelijk zijn, verwarren of zelfs irriteren, en toch een diepe indruk nalaten. Omgekeerd kan iets onmiddellijk mooi lijken en na een week volledig uit je geheugen verdwenen zijn. Daarom geloof ik dat kunst niet in de eerste plaats over smaak gaat, maar over ervaring.
Een kunstwerk vraagt soms hetzelfde als een goed boek, een muziekstuk of een vriendschap. Niet alles wat waardevol is, openbaart zich onmiddellijk. Sommige boeken worden pas belangrijk nadat je ze een tweede keer leest. Sommige muziek begrijp je pas nadat je er meerdere keren naar hebt geluisterd. Waarom zouden we van een schilderij verwachten dat het ons onmiddellijk moet overtuigen?
Misschien komt die verwachting voort uit een wereld waarin beelden ontworpen zijn om onmiddellijk effect te hebben: reclame, sociale media en entertainment strijden voortdurend om onze aandacht. Voor mij hoeft kunst die logica niet te volgen. Zij mag traag zijn. Zij mag weerstand bieden.
Bij Caprice willen we daarom geen galerij zijn die vertelt wat je mooi moet vinden. We willen een plek zijn waar kijken opnieuw een oefening wordt. Niet: "Wat is dit?" maar: "Wat gebeurt er met mij terwijl ik kijk?" Dat is een heel andere vraag. Ze vraagt tijd, aandacht en de bereidheid om een oordeel soms even uit te stellen.
Misschien begint kunst precies daar waar smaak ophoudt. Waar een schilderij niet langer alleen een voorkeur bevestigt, maar iets in beweging zet. Waar het ons uitnodigt om niet alleen anders naar een kunstwerk te kijken, maar ook anders naar onszelf en naar de wereld.
Dat is de ruimte die ik met Galerij Caprice wil openen.
Onlangs had ik in de galerij een boeiend gesprek over detectiesystemen, gezichtsherkenning en artificiële intelligentie. We spraken over camera's die emoties proberen te herkennen, algoritmen die het gedrag voorspellen en systemen die...
Een gedachte uit het taoïsme blijft mij achtervolgen: "Leer de vorm, maar zoek het vormloze."
Voor mij beschrijft die zin iets wezenlijks over schilderkunst.
We leven in een tijd waarin steeds meer aspecten van het leven zichtbaar,...
Caprice wil ruimte beschermen voor wat niet onmiddellijk meetbaar of verklaarbaar is.
In een wereld die ons voortdurend probeert te definiëren, sturen en voorspellen, geloof ik dat kunst een andere mogelijkheid biedt. Kunst herinnert ons...
Wanneer we een gezicht zien, denken we vaak dat we naar iemands identiteit kijken. Alsof een gezicht uitdrukking geeft aan een innerlijk, onveranderlijk zelf. Waarschijnlijk is het tegenovergestelde waar. Een gezicht is niet de plaats...
Een schilderij ontstaat voor mij niet vanuit een idee dat ik wil illustreren. Het begint meestal met een gevoel, een vraag of een ervaring die zich nog niet volledig laat benoemen. Iets dat aandacht vraagt zonder dat ik precies weet...
Jaren geleden had ik in Afrika een ervaring die mij tot vandaag is bijgebleven. Het was geen spectaculaire gebeurtenis. Er gebeurde niets wat zich eenvoudig laat navertellen. Toch voelde ik dat ik in aanraking kwam met iets wat groter was...