"Over smaken valt niet te twisten."
Het is een uitspraak die ik vaak hoor tijdens gesprekken over kunst. Ze is niet helemaal onwaar, maar vaak beëindigt ze precies het gesprek dat eigenlijk nog moet beginnen. Natuurlijk is smaak persoonlijk. Iedereen wordt door andere beelden geraakt. Maar misschien is smaak niet het einde van een gesprek, maar juist het begin ervan. Wanneer iemand zegt: "Dit vind ik mooi," ben ik eigenlijk nieuwsgieriger naar een andere vraag: Waarom raakt dit werk je? Of misschien nog interessanter: Waarom doet het je helemaal niets?
Ik denk dat we vandaag schoonheid en betekenis te gemakkelijk met elkaar verwarren. Een schilderij kan ongemakkelijk zijn, verwarren of zelfs irriteren, en toch een diepe indruk nalaten. Omgekeerd kan iets onmiddellijk mooi lijken en na een week volledig uit je geheugen verdwenen zijn. Daarom geloof ik dat kunst niet in de eerste plaats over smaak gaat, maar over ervaring.
Een kunstwerk vraagt soms hetzelfde als een goed boek, een muziekstuk of een vriendschap. Niet alles wat waardevol is, openbaart zich onmiddellijk. Sommige boeken worden pas belangrijk nadat je ze een tweede keer leest. Sommige muziek begrijp je pas nadat je er meerdere keren naar hebt geluisterd. Waarom zouden we van een schilderij verwachten dat het ons onmiddellijk moet overtuigen?
Misschien komt die verwachting voort uit een wereld waarin beelden ontworpen zijn om onmiddellijk effect te hebben: reclame, sociale media en entertainment strijden voortdurend om onze aandacht. Voor mij hoeft kunst die logica niet te volgen. Zij mag traag zijn. Zij mag weerstand bieden.
Bij Caprice willen we daarom geen galerij zijn die vertelt wat je mooi moet vinden. We willen een plek zijn waar kijken opnieuw een oefening wordt. Niet: "Wat is dit?" maar: "Wat gebeurt er met mij terwijl ik kijk?" Dat is een heel andere vraag. Ze vraagt tijd, aandacht en de bereidheid om een oordeel soms even uit te stellen.
Misschien begint kunst precies daar waar smaak ophoudt. Waar een schilderij niet langer alleen een voorkeur bevestigt, maar iets in beweging zet. Waar het ons uitnodigt om niet alleen anders naar een kunstwerk te kijken, maar ook anders naar onszelf en naar de wereld.
Dat is de ruimte die ik met Galerij Caprice wil openen.
Caprice ontstond vanuit een eenvoudig verlangen: ruimte maken voor kunst die ons even uit het dagelijkse haalt.
We leven in een tijd waarin snelheid, zichtbaarheid en informatie een steeds grotere rol spelen. Technologie helpt ons om de...
Ik heb me vaak afgevraagd waarom het gezicht zo hardnekkig in mijn werk terugkeert. Niet omdat ik portretten wil maken. Integendeel. Steeds opnieuw probeer ik juist van het portret weg te bewegen. Toch verschijnt het telkens opnieuw....
De wakkere droom is geen droom. Ze begint wanneer het vertrouwde zijn vanzelfsprekendheid verliest. Wanneer iets niet langer volledig klopt. Wanneer een beeld begint te barsten.
Elke tijd draagt zijn eigen pijnpunten. Elke tijd creëert...
Jaren geleden had ik in Afrika een ervaring die mij tot vandaag is bijgebleven. Het was geen spectaculaire gebeurtenis. Er gebeurde niets wat zich eenvoudig laat navertellen. Toch voelde ik dat ik in aanraking kwam met iets wat groter was...
"Over smaken valt niet te twisten."
Het is een uitspraak die ik vaak hoor tijdens gesprekken over kunst. Ze is niet helemaal onwaar, maar vaak beëindigt ze precies het gesprek dat eigenlijk nog moet beginnen. Natuurlijk is smaak...
Caprice wil ruimte beschermen voor wat niet onmiddellijk meetbaar of verklaarbaar is.
In een wereld die ons voortdurend probeert te definiëren, sturen en voorspellen, geloof ik dat kunst een andere mogelijkheid biedt. Kunst herinnert ons...