Blog


Wat gebeurt er wanneer alles verklaard lijkt?

Ik wantrouw beelden die zichzelf volledig verklaren. Misschien omdat een werkelijkheid die volledig verklaard is mij doet denken aan een zwart gat. Alles wordt erin opgezogen. Er blijft geen ruimte meer over voor twijfel, verwondering of ontdekking.

Natuurlijk hebben we kennis nodig. We hebben wetenschap nodig om de wereld beter te begrijpen en om materiële problemen op te lossen. Maar niet alles wat belangrijk is, laat zich volledig verklaren.

Voor mij begint kunst precies waar de verklaring ophoudt. Niet omdat kunst tegen kennis zou zijn, maar omdat ze ruimte laat voor iets anders. Voor een ervaring die zich niet volledig laat reduceren tot informatie.

Ik ben geïnteresseerd in dat punt waarop iets verschijnt zonder dat het zich onmiddellijk laat benoemen. Een moment waarop onze gevoeligheid sneller reageert dan ons verstand.

Een goed schilderij neemt de kijker mee, maar laat hem niet comfortabel achter. Het biedt geen definitief thuis. Het opent een ruimte waarin betekenis zich aandient zonder volledig vast te liggen. Daarom laat goede kunst iets open. Niet uit vaagheid, maar uit respect voor de complexiteit van de ervaring.

In mijn schilderijen probeer ik die openheid zichtbaar te maken. Ik gebruik onderbroken lijnen, zwevende structuren en sporen die hun oorspronkelijke functie lijken verloren te hebben. Figuren verschijnen niet als identiteiten, maar als fragiele resten binnen een groter veld van interpretatie.

Ik ben minder geïnteresseerd in de mens als individu dan in de voorwaarden waarbinnen menselijkheid zichtbaar wordt. Misschien verschijnt kwetsbaarheid juist op het moment waarop een systeem denkt alles te begrijpen. Misschien verschijnt vrijheid juist op de plaats waar betekenis nog niet volledig bepaald is.

Daarom vertrek ik vaak vanuit ruis. Niet omdat ruis betekenisloos zou zijn, maar omdat zij ons herinnert aan iets wat zich niet volledig laat vangen.

Een schilderij is voor mij geen gesloten compositie. Het is een uitnodiging om aanwezig te blijven in een vraag waarvoor geen definitief antwoord bestaat.


 

  • 188

    Ik heb me vaak afgevraagd waarom het gezicht zo hardnekkig in mijn werk terugkeert. Niet omdat ik portretten wil maken. Integendeel. Steeds opnieuw probeer ik juist van het portret weg te bewegen. Toch verschijnt het telkens opnieuw....

  • 244

    Wanneer we een gezicht zien, denken we vaak dat we naar iemands identiteit kijken. Alsof een gezicht uitdrukking geeft aan een innerlijk, onveranderlijk zelf. Waarschijnlijk is het tegenovergestelde waar. Een gezicht is niet de plaats...

  • 172

    Wanneer alles verklaard lijkt, ontstaat een merkwaardige leegte. Niet omdat kennis waardeloos zou zijn. Integendeel. Wetenschap en technologie hebben ons een ongeziene mogelijkheid gegeven om de wereld te begrijpen en te beïnvloeden. Ze...

  • 194

    Een schilderij ontstaat voor mij niet vanuit een idee dat ik wil illustreren. Het begint meestal met een gevoel, een vraag of een ervaring die zich nog niet volledig laat benoemen. Iets dat aandacht vraagt zonder dat ik precies weet...

  • 272

    Soms vragen mensen mij wat mijn schilderijen precies voorstellen. Die vraag begrijp ik.
    We zijn gewend geraakt om beelden te lezen alsof ze een boodschap moeten overbrengen of een gebeurtenis moeten afbeelden. We zoeken naar herkenning, naar...

  • 169

    Ik wantrouw beelden die zichzelf volledig verklaren. Misschien omdat een werkelijkheid die volledig verklaard is mij doet denken aan een zwart gat. Alles wordt erin opgezogen. Er blijft geen ruimte meer over voor twijfel, verwondering of...